Wiosenna pieśń nad pieśniami

Posted: 12/05/2013 in świat

Dzieląc i radując się cudzym szczęściem.

Osoby o których chciałbym wam teraz troszkę napisać, są dla mnie bliskie ze względu na ich i moje wspólne wartości tj. prawosławna wiara, miłość do Św. Rusi i ruskich przodków, naszej wielkiej ruskiej tradycji i wspaniałej kultury, oraz wspólne pojmowanie chrześcijańskich tradycyjnych wartości rodzinnych.

To wszystko sprawia, że tacy ludzie mimo dzielących ich odległości, różnych języków i środowisk są sobie szczególnie bliscy. A gdy tacy się spotkają, to po pierwszych minutach wstępnej zapoznawczej rozmowy dalej będą biesiadować tak jakby wychowali się na jednym podwórku. Wiekowe chrześcijańskie określenie bracia i siostry w Chrystusie staje się dla nich czymś normalnym, rzeczywistym. Niektórzy odnajdują w takich osobach swoją przysłowiową drugą połówkę.  I wtedy wcielą się w życie słowa świętego arcypasterza Jana Złotoustego, który powiedział, że „mąż wraz z żoną powinni być podobni do ręki i oczu. Gdy ręka choruje, oczy płaczą. A kiedy oczy płaczą ręce wycierają łzy„.

Roman i Daria wychowali się w różnych częściach Rosji. On wychowanek chłodnej północnej stolicy – Petersburga, a ona córka Matki ruskich miast – Kijowa.

Roman z zawodu archeolog i badacz ruskiej kultury, historiograf, paleograf i kaligraf, piszący na co dzień głagolicą, lub cyrylicą sprzed reformy carycy Katarzyny. Daria nauczycielka, dzwonniczka, poetka i pisarka o arystokratyczno-romantycznym usposobieniu. Poznali się… przez Internet. Oboje prowadzili „Żywe Gazety” (Live Journal), oboje brali udział w gorących internetowych dyskusjach o wierze i współczesnym życiu w Rosji.

Obecnie są członkami katakumbowej Cerkwi Rosji. Z momentem wzięcia ślubu wszystko stało się dla nich wspólne, nawet internetowe „Żywe Gazety” zostały zamienione jednym obecnie wspólnie prowadzonym blogiem, który w tym roku wygrał konkurs na najbardziej popularny blog Rosji.

W tym miesiącu obchodzą 2 rocznicę zawarcia związku małżeńskiego. Poniżej zdjęcia z ostatniego wpisu na ich blogu:

PIEŚŃ NAD PIEŚNIAMI

Kiedy rozlewa się Kama, w kijowskich kniejach śpiewają słowiki, w Zakarpaciu kwitną magnolie, a noce nad Karelią zaczynają blednieć, w ósmy dzień Paschy świętujemy rocznicę swego wesela. Od niedzieli ap. Tomasza do dnia św. Mikołaja (od ślubu do państwowej rejestracji) znajdują się pamiętne daty, nie tylko tej wiosny kiedy staliśmy się sobie mężem i żoną, lecz i nadchodzącej wiosny, pomiędzy szczęśliwie zmieszanym weselem i nieoczekiwanym wyznaniu.  Naszej pierwszej wiośnie poświęca się ta tutaj pieśń.

„Podobny jest miły mój sarnie i jelonkowi: oto on stoi za ścianą naszą, spoglądając przez okno (Pnp 2,9).

(Ruś Podkarpacka, miasto Chust, Czechy)

„Głos miłego mego: oto ten idzie skacząc po górach, przeskakując pagórki” (Pnp 2,8)

(Ruś Podkarpacka, miejscowość Chust. Widok z góry Szelenku na rzekę Cisę)

„Któraż to jest, która idzie jako zorza powstająca, piękna jako księżyc, wybrana jako słonce, ogromna jako wojska uszykowane porządnie?” (Pnp 6,9)

(Małorosja, miejscowość Czernihów)

„Ogród zamkniony siostra moja, oblubienica: ogród zamkniony, zdrój zapieczętowany. Zdrój ogrodów, studnia wód żywych, które płyną pędem z Libanu” (Pnp 4:12,15).

(Wielkorosja, Moskwa, M.H.U.)

„O jeśli ty byś był mi bratem! wtedy ja, spotkawszy ciebie na dworze, i całowała cię, a jużby mię żaden wtedy nie wzgardził” (Pnp 8:1)

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, dom narzeczonego)

„Jako lilia między cierniem, tak ukochana moja między dziewicami” (Pnp 2:2).

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, dom narzeczonego)

„Jako jabłoń między drzewami leśnymi, tak miły mój między mężczyznami (Pnp 2:3).

(Ruś Podkarpacka, m. Chust)

„O jakóżeś piękna, ukochana moja! o jakóżeś piękna! oczy twoje gołębie, oprócz tego, co się wewnątrz tai. Włosy twoje jako stada kóz, które zstąpiły z góry Galaad (Pnp 4:1).

(Małorosja, Kijów)

„Oznajmijże mi, którego miłuje dusza moja, kędy pasiesz? kędy odpoczywasz w południe? abych się nie poczęła błąkać za trzodami towarzyszów twoich. Jeźli się nie znasz, o najpiękniejsza między niewiastami! wynidź a idź za stadem trzód, a paś koźlęta twoje przy budkach pasterskich (Pnp 1:6-7).

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka) 

„Wody mnogie nie mogły ugasić miłości, i rzeki nie zatopią jej” (Pnp 8:7)

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, brzeg Kamy) 

„Odwróć się, odwróć się Sulamito! odwróć się, dowróć się, – i my poptrzymy na ciebie” (Pnp 7:1)

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, brzeg Kamy) 

„Ukaż mi oblicze twoje, niechaj głos twój zabrzmi w uszach moich; albowiem głos twój wdzięczny, a oblicze twoje piękne” (Pnp 2:14)

(Baszkirski Kamień, miejscowość Nieftekamsk)

„Wszystka jesteś piękna, ukochana moja! a nie masz w tobie piętna” (Pnp 4:7)

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, dom narzeczonego)

„Poimam cię, i wyprowadzę do domu matki mojej, tam mię będziesz uczył: a dam ci pełną z wina przyprawnego, i soku z jabłek granatowych moich” (Pnp 8:2).

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, ulica Kupiaczyńska)

„Pokrzepcie mnie winę, odświeżcie mnie jabłkami, gdyż ja zaniemogłem od miłości” (Pnp 2:5)

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, dom narzeczonego. Kaktus zakwitł, na ścianie rysunek autorstwa Romana)

„Piękne są jagody lica twego jako synogarlice, szyja twoja jako klejnoty” (Pnp 1:9).

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, dom narzeczonego)

„Snopek mirrhy jest mi miły mój, między piersiami mojemi mieszkać będzie” (Pnp 1:12).

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, dom narzeczonego)

„Zniewoliłaś serce moje, siostro moja, oblubienico! zniewoliłaś serce moje jednem okiem twojem, i jednym włosem szyje twojej” (Pnp 4:9).

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, dom narzeczonego)

„Przyjdź, miły mój! wyjdźmy na pole, mieszkajmy we wsiach” (Pnp 7:11).

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, brzeg Kamy) 

„O, tyś piękna, ukochana moja! o, tyś jest piękna: oczy twoje jako gołębice. O, tyś jest piękny, miły mój! i wdzięczny. Łoże nasze kwiecia pełne: balki domów naszych cedrowe, stropy nasze cyprysowe” (Pnp 1:14-15).

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, dom narzeczonego)

„Przyłóż mię, jako pieczęć do serca twego, jako pieczęć do ramienia twego; bo mocna jest jako śmierć miłość” (Pnp 8:6).

(Baszkirski Kamień, wioska Nikoło-Bierozowka, dom narzeczonego)

.

Źródło: http://roman-i-darija.livejournal.com

Za: maptys.wordpress.com

Komentarze
  1. starik pisze:

    Hmmm……. Arystokratyczne usposobienie… W przypadku kobiety nieciekawa sprawa rzekłbym niebezpieczna.Ale to już tego co się ożenił ….problem :).
    Ale jak patrzę i kiedyś mòj znajomymi tłumaczył…. Archaizacja to powrót do człowieczeństwa. Warto spojrzeć co im dobrego daj Boże z tego wyjdzie…. A wtedy i książkę warto napisać…

  2. starik pisze:

    ….. Tak sobie pomyślałem i stwierdzam, że to wspaniali ludzie, cudowny przykład dla naśladowania na nas samych.
    Szkoda, że podlaska ziemia utraciła ten dawny bogaty czar i urok minionej Św. Rusi.
    Ehhh….
    dobrze, że wstawiłem ten komentarz, teraz czuję się lepiej 😉

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s