Ryt przyjęcia do Cerkwi Prawosławnej łacinników-papistów

Posted: 17/09/2013 in teksty nabożenstw

Porządek przyjęcia przychodzących w łono Cerkwi Prawosławnej od papistycznego wyznania.

Biskup lub prezbiter niech zbada przychodzącego jak on rozumie naukę Kościoła Watykańskiego, niechaj także ukaże mu na jego różnice od nauki Cerkwi Prawosławnej.

Po dokładnym (wyczerpującym) natomiast zbadaniu i nauce, niechaj poleci mu wyznać wszystkie grzechy jakie tylko pamięta od samego dzieciństwa. Rozgrzeszenia po spowiedzi nie daje mu. W chwili przyłączenia stawia go przy wejściu do cerkwi. Biskup ubrany w matnię, epitrachilion, omoforion i mitrę lub prezbiter ubrany w epitrachilion i fiełoń staje w pobliżu drzwi cerkiewnych i pragnącego być ortodoksyjnym chrześcijaninem zapytuje:

P: Czy chesz wyrzec się od uchybień i nieprawidłowości papistycznego wyznania?
Odpowiedź: Chcę.
P: Czy pragniesz przyjść w jedność z wiarą prawosławno-katolicką?
O: Chcę.

Wtedy przewodni z kapłanów błogosławi go, mówiąc:
Wo imia Otca i Syna, i Swiataho Ducha, amiń.
I położywszy rękę na jego pochyloną głowę, po tym jak diakon wygłosi: Hospodu pomolimsia, a chór odpowie Hospodi pomiłuj, czyta tę oto modlitwę:

* * *
po modlitwie tej zapytuje przyjmowanego:

P: Czy wyrzekasz się nieprawidłowej nauki o tym, że jakby dla określenia dogmatu o pochodzeniu Św. Ducha nie wystarczające są słowa Samego Chrystusa Zbawiciela: „Który od Ojca pochodzi”(Ew. św. Jana), i jakoby potrzebne jest dodanie do tych słów Chrystusowych: i od Syna?
O: Wyrzekam się.
P: Czy wyrzekasz się nieprawidłowego poglądu jakoby nie wystarcza wyznawać, że głową Cerkwi Powszechnej jest wyłącznie Władca nasz Jezus Chrystus lecz, że taką głowa jest również biskup rzymski-papież?
O: Wyrzekam się.
P: Czy wyrzekasz się nieprawidłowej nauki jakoby śwśw. Apostołowie nie otrzymali równej sobie władzy duchowej (równej łaski Św. Ducha) od Władcy naszego Jezusa Chrystusa, lecz księciem Apostołów był św. Ap. Piotr i tylko rzymski biskup jest jego następcą, sukcesorem i jakoby inni biskupi-sukcesorzy apostolscy (jerozolimski, antiocheński, aleksandryjski i inni) nie są równi pod względem władzy z biskupem rzymskim?
O: Wyrzekam się.
P: Czy odstępujesz od zgody z tymi, którzy papieża rzymskiego wywyższają ponad święte Sobory Powszechne i uważają, że jest on nieomylny?
O: Odstępuję od takiego poglądu.
P: Czy wyrzekasz się też wszelkich innych herezji i błędów w wierze łacińskiego wyznania, starych i nowych, które przeczą Pismu Świętemu, prawdziwej Tradycji Świętej i postanowieniom Siedmiu Soborów Powszechnych?
O: Wyrzekam się.
P: Czy pragniesz połączenia się ze Świętą, Prawosławną, Soborową, Wschodnią Cerkwią?
O: Pragnę z całego serca.
P: Czy wierzysz, i jak wierzysz w Jedynego Boga w Św. Trójcy wysławionego, i czy składasz Mu pokłon?
O: Wierzę w Jedynego Boga w Trójcy wielbionego, Ojca i Syna i Św. Ducha, i kłaniam się Jemu.

Po wykonaniu pokłonu do ziemi, nawracający się czyta Symbol Wiary – Wieruju.
Następnie duchowny wypowiada następujące słowa: Błogosławiony jest Bóg, Który oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat.
I dalej zadaje pytanie:

P: Czy przyjmujesz wszystkie śwśw. Kanony Apostolskie, Siedmiu Soborów Powszechnych i dziewięciu Soborów Lokalnych i pozostałe Tradycje i ustawy Św. Prawosławnej Cerkwi?
O: Przyjmuję.
P: Czy wyznajesz, że Księgi Pisma Świętego należy tak rozumieć i tłuamczyć, jak rozumie i tłumaczy je Cerkiew Prawosławna?
O: Wyznaję.
P: Czy przyjmujesz też naukę o tym, że siedem śwśw. sakramentów ustanowionych przez Jezusa Chrystusa, powinno być dokynywanych według tradycji prawosławnej cerkwi i tak, a nie inaczej udzielanych wiernych?
O: Przyjmuję i świadczę, że tak właśnie powinno być.
P: Czy wierzysz, że dla dusz zmarłych nic nie może pomóc ogien czyśćcowy, który nie isnieje, natomiast wielką ulgę i radość przynoszą im jałmużny i modlitwy za nich, najbardziej zaś Bezkrwawa Ofiara?
O: Wierzę i przyjmuję.
P: Czy wyznajesz to, że Głową Cerkwi Prawosławnej jest Władca nasz Jezus Chrystus i czy obiecujesz bez obłudy posłuszeństwo wobec pasterzy postawionych przez Ducha Świętego?
O: Wyznaję, i obiecuję być posłusznym wobec pasterzy Cerkwi Prawosławnej.

Potem podaje mu do ręki koniec omoforionu (jeśli biskup) lub epitrachilionu (jeśli prezbiter) i mówi:

– Wstąp do cerkwi prawosławnej i całkowicie odrzuciwszy błędy i wypaczenia, w których żyłeś, czcij Ojca Wszechwładcę, Syna Jego Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego, Który od Ojca pochodzi, Trójcę Współistotną i Nierozłączną.
I w ten sposób wprowadziwszy go do cerkwi stawia przed amboną, gdzie na stole leżą Krzyż i Ewangelia.
W czasie kiedy idą śpiewany jest psalm 66.
* * *
Nastepnie duchowny nakazuje mu stanąć na kolana i wygłasza następujące wersety:
* * *
Potem, kiedy diakon wypowie Hospodu pomolimsia i chór odpowie Hospodi pomiłuj duchowny czyta następującą modlitwę:
* * *
Po przeczytaniu modlitwy nakazuje mu wstać mówiąc:

– Stań godnie, stań z bojaźnią Bożą i przed Ewangelią i Św. Krzyżem Zbawiciela potwierdź daną przez ciebie obietnicę.

On wstawszy, mówi:

– Wiarę prawosławno-katolicką, którą dzisiaj dobrowolnie wyznaję, będę się starał z Bożą pomocą zachowywać w całej pełni i nieskazitelności do końca mego życia, i wszystkie jej przykazania spełniać z radością i staraniem, zachowując na ile jest to możliwe, w czystości swe serce.
Na potwierdzenie mojej obietnicy całuję Słowa i Krzyż mego Zbawiciela. Amiń.

Po ucałowaniu, duchowny mówi:

„Błogosławiony Bóg, Który pragnie aby wszyscy ludzie poznali Prawdę i zostali zbawieni, jest błogosławiony na wieki”.

Chór: Amiń.

Następnie mówi:

– Stań na kolana przed Władcą Bogiem, Którego wyznałeś i otrzymasz odpuszczenie swoich grzechów.

I schyla swą głowę stojąc na kolanach, a kapłan rozgrzesza go tak:
* * *
Po tym wszystkim przyłączony staje oczekując liturgii lub jeśli nie był ochrzczony, chrztu.

_____________

ЧИН ПРИСОЕДИНЕНИЯ ЛАТИНЯН

ЧИНОПОСЛЕДОВАНИЕ

Архiерей или iерей,приходящаго да испытаетъ,како разумеетъ ученiе Римско-Латинския церкве:таже покажетъ ему отличiе онаго отъ ученiя Православныя Церкве.

По довольнемъ же испытанiи и наставленiи,повелитъ ему исповедати вся грехи,елики отъ юности своея памятствуетъ.Разрешения,по исповеди,не подаетъ ему.Въ часъ же присоединенiя поставляетъ его при входе въ церковь.Архiерей,одеянъ въ мантiю,епiтрахiль,омофоръ и мiтру,или iерей,одеянный въ епiтрахiль и фелонь,станетъ близь церковныхъ дверей,и желающаго быти православнымъ хрiстiаниномъ вопрошаетъ:

Хощеши ли отрещися отъ погрешений и неправостей римско-латинскаго исповедания ?

Ответъ:Хощу.

Вопрошение:Хощеши ли приити въ соединение веры православно-кафолическия ?

Ответъ:Хощу.

Тогда предстоятель благословляетъ его ,глаголя:

Во имя Отца,и Сына,и Святаго Духа,Аминь.

И возложивъ руку на приклоненную главу его,диакону рекшу:Господу помолимся, и клиру:Господи,помилуй, чтет молитву сию:

Господи Боже истины,призри на раба Твоего (имя),ищущаго прибегнути ко святей Твоей православней Церкви и подъ кровомъ Ея сохранитися.Обрати его отъ заблуждения прежняго пути его ко истинней яже въ Тя вере,и подаждь ему благодать,еже ходити въ заповедехъ Твоихъ.Да будутъ очи Твои взирающе на него милостию выну,и уши твои,еже слышати гласъ моления его,и тако да сопричтится ко избранному Твоему стаду.Тя бо поютъ вся силы небесныя,и Твоя есть слава,Отца и Сына и Святаго Духа,во веки вековъ.Аминь.

По молитве сей,вопрошаетъ приемлимаго:

Отрицаешся ли неправаго учения ,аки бы для изображения догмата о исхождении Святаго Духа не довлеет Самаго Христа Спасителя изречение:Иже от Отца исходит,и аки бы потребно к сему слову Христову прибавление:и от Сына?

Ответъ (далее „О”):Отрицаюся.

Вопросъ (далее”В”):Отрицаешся ли неправаго мнения,аки бы не довлеет исповедати Главою Вселенския Церкве Господа нашего Иисуса Христа,и аки бы глава всея Церкве есть римский епископ?

О.Отрицаюся .

В.Отрицаешися ли неправаго мнения,аки бы святии апостоли не равную власть духовную получиша от Господа нашего Иисуса Христа,но князем их бяше святый апостол Петр,и аки бы един римский епископ есть преемник его,и аки бы не суть равни римскому епископу преемницы апостольстии ,епископи иерусалимский,антиохийский,александрийский и друзии?

О.Отрицаюсь.

В.Отступаеши ли от согласия с теми,иже римскаго папу мнят вышша быти Вселенских Соборов и непогрешима?

О.Отступаю от таковаго мнения.

В.Отрицаешися ли прочих учений латинскаго вероисповедания,древних и новых,яже слову Божию,истинному Преданию Церковному и определениям Седми вселенских Соборов противна суть?

О.Отрицаюся.

В.Желаеши ли убо соединитися Святей,Православней,Кафоличестей,Восточней Церкви ?

О.Желаю от всего моего сердца.

В.Веруеши ли,и како ,во Единаго Бога,в Троице славимаго,и поклоняешися ли Ему?

О.Верую во Единаго Бога,в Троице славимаго,Отца и Сына и Святаго Духа,и покланяюся Ему.

И сотворив земной поклон,чтет символ веры.

Посем предстоятель глаголет:

Благословенъ Богъ,просвещаяй всякаго человека,грядущаго въ мiръ.

И присоединяемого вопрошает:

Правила апостольская и на седми Вселенских и девяти Поместных Соборех утвержденная ,и прочая Православныя Церкве предания и уставы приемлеши ли?

О.Приемлю.

В.Исповедуеши ли,яко книги Божественнаго Писания,по разумению,еже содержит Православная Церковь,приимати и толковати подобает?

О.Приемлю и изъявляю ,яко тако надлежит быти.

В.Веруеши ли,яко душам преставльшихся не огнь чистилищный что пользует,иже не существует,но великую ослабу и отраду приносят милостыни и молитвы за них,наипаче же Бескровная Жертва?

О.Верую и приемлю.

В.Исповедуеши ли,яко Церкви Православно-Кафоличестей Глава есть Господь наш Иисус Христос,и поставляемым от Духа Святаго пастырем обещаеши ли нелицемерное послушание?

О.Исповедую,и пастырем Церкве Православныя повиноватися обещаю.

Посем предстоятель подает присоединяемому конец омофора,аще святитель,или конец епитрахили,аще иерей,и глаголет:

Вниди в Церковь Православную,и совершенно отринув заблуждения,в нихже был еси,чти Отца Вседержителя,Сына Его Иисуса Христа,и Духа Святаго,иже от Отца исходит,Троицу единосущную и нераздельную.

И тако введ ,поставляет его пред амвоном,идеже на столе положени суть Крест и Евангелие.Идущим же им ,поется псалом 66:

Боже,ущедри ны и благослови ны,просвети лице Твое на ны и помилуй ны:познати на земли путь Твой,во всех языцех спасение Твое.Да исповедятся Тебе людие ,Боже:да исповедятся Тебе людие вси.Да возвеселятся и да возрадуются языцы:яко судиши людем правостию и языки на земли наставиши.Да исповедятся Тебе людие ,Боже,да исповедятся Тебе людие вси.Земля даде плод свой:благослови ны,Боже Боже наш,благослови ны,Боже:и да убоятся Его вси концы земли.

Таже предстоятель повелит ему колена преклонити и глаголет сам стихи сия:

Посли Духъ Твой,и созиждутся,и обновиши лице Земли.

Спаси раба Твоего,Боже мой,уповающаго на Тя.

Буди ему ,Господи ,столпъ крепости отъ лица вражия.

Господи,услыши молитву мою,и вопль мой къ Тебе да приидетъ. По изглаголании,диакону рекшу:Господу помолимся,и кли-

ру:Господи ,помилуй,чтет со умилением молитву сию:

Господи Боже Вседержителю,согрешающимъ образы покаяния предлагаяй и заблуждшимъ путь правый показуяй,во еже бы ни единому погибнути,но всемъ мощно бе спастися.Благодаримъ Тя ,яко и сему рабу Твоему (имя рекъ) возсиялъ еси светъ познания Твоея истины,и сподобилъ еси его ко святей Твоей Православно-Кафоличестей Церкви прибегнути.Даждь убо ему соединитися оней нелицемерно и невозвратно :сопричти его избранному Твоему стаду:сотвори его сосудъ честенъ и жилище Святаго Твоего Духа,яко да темъ всегда просвещаемь и наставляемь,спасительныя заповеди Твоя нерушимо соблюдетъ,и тако небесныхъ Твоихъ благихъ восприятия сподобится .Ты бо еси Богъ милости и щедротъ и человеколюбия,и Тебе славу возсылаемъ,Отцу и Сыну и Святому Духу,ныне и присно и во веки вековъ.Аминь.

По молитве повелевает ему возстати,глаголя:

Стани добре,стани со страхомъ,и предъ Евангелиемъ и святымъ Крестомъ Спасителя утверди данное тобою обещание.

Он же ,возстав,речет:

Веру православно-кафолическую,юже ныне добровольне исповедую,целу и ненарушиму даже до конечнаго моего издыхания,Богу помогающу,твердо содержати ,и заповеди ея радетельно и радостно исполняти потщуся,соблюдая въ непорочности ,елико мощно сердце мое.Во уверение сего моего обещания целую словеса и Крест Спасителя моего.Аминь.

По лобызании ,предстоятель глаголет:

Благословенъ Богъ,хотяй всемъ человекомъ спастися и въ разумъ истины приити,сый благословенъ во веки.

Клир :Аминь.

Посем глаголет:

Преклони колена Твоя предъ Господемъ Богомъ,егоже исповедалъ еси,и приимеши оставление греховъ твоихъ.

Преклоншу ему колена и главу,предстоятель разрешает его, сице:

Господь нашъ Иисусъ Христосъ,ключи царствия небеснаго апостоломъ вручивый,и давый имъ и ихъ преемникомъ власть вязати и решити грехи человековъ,чрезъ мене ,недестойнаго архиерея (иерея),прощаетъ тя,чадо (имя рекъ) ,и разрешаетъ от связания клятвеннаго или запрещения,и от всехъ греховъ Твоихъ.И азъ,данною мне от Него властию,присоединяю тя ко православней Церкви и привожду ко общению божественныхъ Таинствъ церковныхъ,и благословляю тя Именемъ Отца и Сына и Святаго Духа.Аминь.

Komentarze
  1. janp pisze:

    Przepraszam, ale nie rozumiem:
    „Porządek przyjęcia przychodzących w łono Cerkwi Prawosławnej od papistycznego wyznania.”
    Po tym wszystkim przyłączony staje oczekując liturgii lub jeśli nie był ochrzczony, chrztu.„.
    To znaczy, że był przedtem wyznania papistycznego bez chrztu? A może bez chrztu prawosławnego, ale wtedy, po co miałby uczestniczyć w tym obrzędzie?
    BTW: artykuł na temat:http://www.sedmitza.ru/data/2010/08/03/1233291438/09_oparina.pdf

    • Ryt ten ułożony z kilku powodów.
      – aby przychodzący do Cerkwi był świadomy błędów w jakich znajduje się Kościół Watykański,
      – jest on też instrukcją dla kapłana,
      – cel dydaktyczny dla wiernych, szczególnie jeśli jest on dokonywany na oczach zebranych w cerkwi.

  2. STARIK pisze:

    PP napisał:“Po tym wszystkim przyłączony staje oczekując liturgii lub jeśli nie był ochrzczony, chrztu.“ Kiedy wg PP oznacza “nie był ochrzczony” ?

    To jak z tym rytem ??? jesteśmy ryciarzami czy obrzędowcami???
    I wreszcie jak z sukcesją ważności udzielanych chrztów (w KRK, Prawosławiu , Protestantyźmie) ???

    Bo jest oprócz PP -kilka wersji dróg do Prawosławia: Prawosławni przeciwko ekumenizmowi
    CZY RZYMSKOKATOLICKI CHRZEST JEST WAŻNY?

    Chrzest rzymskokatolicki w formie dziś powszechnie stosowanej nie jest w żaden sposób ważny. Tradycja z zasady odrzuca sakramentalną skuteczność chrztu heretyków. Mówi, że wyłącznie w sytuacjach jasnych doktrynalnie można przyjąć prawosławie na podstawie teologicznej zasady ekonomii (jedynie przez Św. Krzyżmo poprzedzone złożeniem tzw. „libellusa”, czyli pisemnego oświadczenia), gdy forma i materia obrzędu chrzcielnego udzielonego poza Cerkwią jest prawidłowa (np. na tej podstawie sakramentalnie dopełniono ariański obrzęd chrztu udzielony Konstantynowi Wielkiemu). Obecny chrzest rzymskokatolicki, za wyjątkiem nielicznych wspólnot stosujących trójkrotne pełne zanurzenie w imię Przenajświętszej Trójcy, nie spełnia tego podstawowego kryterium. Polanie czy pokropienie wodą dopuszczalne jest w prawosławiu jedynie w stanie obiektywnej niemożności zastosowania zwyczajnej formy obrzędowej, czyli np. w sytuacji zagrożenia życia, poważnej choroby, więzienia. Z tych poważnych względów katolicy przystępujący do prawosławia winni koniecznie zostać ochrzczeni.

    http://youtu.be/7Ek6L2uKZ78 — w mieście: Warsaw, Warszawa.

    I jeszcze: CHRZEST W CERKWI PRAWOSŁAWNEJ TO WYŁĄCZNIE TRZYKROTNE ZANURZENIE

    tauszev
    April 20th, 2012

    O tym, że jest to jedyny dopuszczalny i usankcjonowany prawem cerkiewnym sposób mówi już 50 kanon apostolski:

    Kanon Apostolski, 50. O stosujących jedno zanurzenie [w czasie chrztu] na pamiątkę śmierci Pana:

    [a] Jeśli biskup lub prezbiter nie stosuje trzech zanurzeń przy jedynym wtajemniczeniu, ale tylko jedno zanurzenie w śmierci Pana, zostanie złożony z urzędu. Pan bowiem nie powiedział: «Udzielajcie chrztu zanurzającego w Moją śmierć», lecz: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.

    Ojciec nie został ukrzyżowany

    [b] kandydata do chrztu należy pouczyć, że ojciec nie został ukrzyżowany ani nie urodził się jak człowiek, {bo nie mając nad sobą władcy nie podlegał niczyjej woli ani decyzji}; że Duch Święty nie stał się człowiekiem, {nie przyszedł na świat}, nie doznał męki {nie mając ciała}, ponieważ nie został wcielony. Od nadchodzącego gniewu ocalił świat {sam} jednorodzony Syn, który z miłości do ludzi stał się człowiekiem, ukształtowawszy sobie ciało w łonie Dziewicy; „Mądrość bowiem zbudowała sobie dom” jako Stwórca. Syn dobrowolnie przyjął krzyż {za zgodą Ojca} i wybawił świat od nadchodzącego gniewu {jako Arcykapłan}.

    [c] Otrzymujemy wiec chrzest: w imię Ojca, który nie stał się człowiekiem i nie poniósł męki, {bo nie jest On niczyim arcykapłanem, lecz niezależnym Władcą, który dopuścił narodzenie oraz zgodził się na mękę, która przyjął za pośrednictwem Arcykapłana}; w imię Syna, {który nie jest niezależnym Władcą, nie dopuścił się i nie zgodził}, lecz się narodził, poniósł mękę na krzyżu, umarł i zmartwychwstał; {w imię Parakleta, który nie jest Ojcem ani Synem, lecz świadczy o dobroci Ojca oraz o zgodzie i całkowitym posłuszeństwie Jednorodzonego}.

    [d] Tych, którzy udzielają chrztu niezgodnie z tymi zasadami, należy złożyć z urzędu, ponieważ nie znają tajemnicy wiary.

    Jak jest Ojciec, Syn i Duch Święty

    [e] Kto głosi, ze Ojciec poniósł mękę, dopuszcza się grzechu bezbożności cięższego niż Żydzi, ponieważ obok Chrystusa do krzyża przybija Ojca. Kto twierdzi, że jednorodzony Syn nie przyjął ciała i nie został ukrzyżowany za nas, jest wrogiem Boga i nieprzyjacielem świętych. Kto Ducha Świętego nazywa Ojcem albo Synem, jest nieukiem i głupcem, {bo sługę Jednorodzonego uznaję za współtwórcę, współopiekuna, współprawodawcę, współsędziego i współsprawcę zmartwychwstania albo za arcykapłana równego Synowi albo Ojcu, lub tez oddaje chwałę dwom «nie mającym początku» albo mówi o dwóch Ojcach, zapominając o Tym, który powiedział: „Nasz pan Bóg jest jednym Bogiem”}. Za naszych czasów Szymon mag wydalił z siebie takie pomysły przyjąwszy do siebie złego ducha, ducha niestałości, który zwodzi lud, rodził, że jeden Bóg ma trzy imiona, próbując w ten sposób przeczyć, iż Chrystus poniósł mękę, a nawet ze się urodził.

    [f] Wy zatem, biskupi, udzielajcie chrztu zanurzając trzykrotnie w [imię] jednego {Boga}, Ojca, Syna i Ducha Świętego, zgodnie z wolą Pana iż godnie z naszym poleceniem w Duchu Świętym.

    Oryginał grecki wraz z cytowanym przeze mnie polskim przekładem jest zamieszczony tu:
    Synodi et collectiones legum, vol. II: Constitutiones Apostolorum, układ i oprac. A. Baron, H. Pietras, Kraków 2007, s. 284-286.

    • Według prawidłoweego, akrywijnego (dokładnego) podejścia, należy chrzcić przychodzących do Prawosławia nawet schizmatyków zgodnie z kanonami św. arcypasterza Bazylego Wielkiego. Jednak Cerkiew dla „osiągnięcia większego celu”, – jak pisze święty prep. Nikodem Świętogórzec , – zezwala na cerkiewną ekonomię i przyjmuje heretyków i schizmatyków poprzez miropomazanije lub spowiedź. Aby użyć ekonomii cerkiewnej jest konieczne zachowanie dogmatycznej formy sakramentu u tych, którzy są do Cerkwi przyjmowani. Kościół Zachodni, jak wiemy naruszył, a dokładniej skaził formę chrztu. Dlatego bezwzględnie należy dopełniać chrzest konwertytów przychodzących do Prawosławia.

      WIęcej na ten temat można znaleźć w Pidalionie autorstwa św. prep. Nikodema. Jest on dostępny w języku angielskim i greckim.

    • Podpis pisze:

      A jak należy podchodzić do – powszechnego w Białymstoku – prawosławnego chrztu przez polanie wodą? Dziś się dowiedziałem, że ja sam, jak i wszystkie dzieci ze mną były chrzczone przez polanie wodą a nie pełne zanurzenie.

  3. STARIK pisze:

    O chłopcu, który miał widzenie w czasie chrztu świętego

    May 15th, 2012

    O chłopcu, który miał widzenie w czasie chrztu świętego

    (Paweł z Monemwazji, Opowiadania dla duszy pożyteczne, o cnotliwych i bogobojnych mężach i niewiastach)

    W czasach cesarzy Leona i Aleksandra pewien namiestnik na Peloponezie nabył chłopca pochodzenia scytyjskiego i oddał go kapłanowi, który obsługiwał kaplicę w jego domu, aby go wychował i wyuczył Pisma Świętego. Gdy więc chłopiec wyuczył się tego, usługiwał kapłanowi w jego potrzebach. Gdy już osiągnął dwanaście lat, zapytał go jego pan, czy Scytowie, z których pochodził, są chrześcijanami. On odpowiedział: „Nie, mój panie, nie są chrześcijanami i o ile wiem, ja także nie jestem ochrzczony”. Rzekł do niego jego pan: „Jakże więc przyjmowałeś Komunię, nie będąc ochrzczony? Ja bowiem sądziłem, że jesteś chrześcijaninem i dlatego nigdy nie przeszkadzałem kapłanowi w udzielaniu ci życiodajnego Ciała i Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa”. Na to odrzekł chłopiec: „Ja, mój panie, nie wiedziałem o tym i gdy widziałem jak inne dzieci przystępowały do komunii, ja także to czyniłem”. Wtedy namiestnik przywołał kapłana i nakazał mu ochrzcić dziecko. Ochrzcił go więc i po zakończeniu świętych misteriów udał się chłopiec do swojego pana z pochodnią w ręku. Rzekł pan do niego: „Powróć i zawołaj tego, który cię ochrzcił”. Chłopiec więc udał się do kaplicy i znalazł kapłana, który właśnie porządkował święte dary, i powróciwszy do swego pana rzekł: „Nie ma tam tego, który mnie ochrzcił”. On zaś, zdziwiony, że kapłan tak szybko wyszedł z kaplicy, znowu powiedział do chłopca: „Jak ci już powiedziałem, zawołaj do mnie tego, który cię ochrzcił”. Powrócił więc znów chłopiec i ujrzawszy kapłana, powrócił, mówiąc: „Nie ma tam, panie, tego, który mnie ochrzcił”. Zdziwiło to bardzo namiestnika i jeszcze raz posłał chłopca, by zawołał kapłana. Odszedł więc chłopiec i znalazł go, jak porządkował święte dary, i zawołał go. A gdy on wszedł, na jego widok zapytał namiestnik tego, który ochrzcił chłopca: „Czyż ja tobie nie powiedziałem: ‘Zawołaj tego, który cię ochrzcił’, a ty odszedłszy powiedziałeś, że nie było tego, który cię ochrzcił? Kimże więc jest ten?” Na to chłopiec: „Panie mój, nie ten mnie ochrzcił. Ten, który mnie chrzcił, miał oblicze jaśniejące jako błyskawica i to właśnie on sprawował święte tajemnice. I gdy on sprawował liturgię, ten oto kapłan stał nagi w końcu kościoła, a szyję i ręce miał związane łańcuchami, a stali koło niego dwaj szatani-etiopczycy przerażający i otoczeni smrodem. Gdy więc ów słońcokształtny zakończył boską tajemnicę, gdy jeszcze był w kościele, poszedłem do ciebie i wtedy posłałeś mnie, abym go przywołał, ale już go nie znalazłem”.

    Gdy to usłyszał jego pan, przeraził się i zadrżał z powodu słów tego chłopca, wziął za rękę kapłana, wprowadził go do swego pokoju i rzekł do niego: „Co znaczy, człowieku, to, co opowiedział mi chłopiec?” Na to kapłan padł do stop namiestnika i rzekł: „Skoro Bóg uczynił jawnymi moje czyny, nie będę ich ukrywał przed moim panem. Ja, panie mój, będąc jeszcze w ojczyźnie, za sprawą szatana, wroga naszych dusz, upadłem w grzech. Gdy to wszystko stało się jawnym, mój biskup ukarał mnie i zabronił mi sprawowania funkcji kapłańskich. Ja zaś jestem ubogi i bez sprawowania funkcji kapłańskiej nie miałem z czego żyć, wywędrowałem więc z mojej ojczyzny i przybyłem tu. Tak więc pan mój, ulitowawszy się i zmiłowawszy nad moim tułactwem i ostateczną biedą, przyjąłeś mnie do swojego świętego domu. Ja zaś, nieszczęsny, depcząc swoje sumienie, lekceważyłem Boże sądy sprawiedliwe oraz wieczne i straszliwe kary i aż do dziś sprawowałem funkcje kapłańskie. Skoro jednak Bóg objawił moje czyny, od dziś nie jestem godzien oglądać ciebie, mój panie”.

    Ów, gdy to usłyszał, rzekł do niego: „Byłoby dla ciebie lepiej, człowieku, żyć w niedostatku niźli zdeptać dla tego światowego życia własne sumienie i zabić swoją duszę, ośmielając się sprawować najświętsze i straszliwe tajemnice. Jeśli bowiem – wedle boskiego Apostoła – aniołowie wychylają się, aby je oglądać, jakżeż ty, niegodny, ośmieliłeś się ich dotykać? Jednak ponieważ Bóg nasz jest przyjacielem ludzi i przyjmuje tych, którzy przychodzą do niego z prostą pokutą, idź do klasztoru i czyń szczerze pokutę, aż do końca swego życia. Miłosierny jest Pan względem takiego grzechu, bo jak sądzę nie ma nic gorszego jak kapłan niegodnie ośmielający się sprawować święte tajemnice”. I to powiedziawszy odprawił go.

    Apoftegmaty Ojców Pustyni, tom 3, Kraków 2012, s. 376-378.

  4. Chrystofor pisze:

    A jakie jest uzasadnienie tego, że w Polsce prawosławni nie chrzczą na nowo (o ile mi wiadomo)

  5. STARIK pisze:

    A propos ekonomii cerkiewnej:”Предел икономии состоит в том, чтобы и не нарушать совершенно какое-нибудь постановление, и не вдаваться в крайность, и не причинять вреда важнейшему, когда можно сделать малое послабление по времени и обстоятельствам, чтобы таким образом легче достигнуть желаемого. А что больше этого, то будет уже не икономия, а вина беззакония и преступление божественных правил”. [Преп. Феодор Студит, „К Феоктисту-магистру”]

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s